Վայոց Ձորի թեմ

ԱՎԱԳ ՀԻՆԳՇԱԲԹԻ

Advertisements

ՍՈՒՐԲ ՀԱՂՈՐԴՈՒԹՅԱՆ ԽՈՐՀՐԴԻ ՀԱՍՏԱՏՈՒՄ ՏԻՐՈՋ ԿՈՂՄԻՑ

Եվ մինչ նրանք դեռ ուտում էին, Հիսուս հաց վերցրեց, օրհնեց ու կտրեց և տվեց աշակերտներին ու ասացԱռե’ք, կերե’ք, այս է իմ մարմինը»: Եվ բաժակ վերցնելով` գոհություն հայտնեց, տվեց նրանց ու ասաց.«Խմեցե’ք դրանից բոլորդ, որովհետև այդ է նոր ուխտի իմ արյունը, որ թափվում է շատերի համար` իրենց մեղքերի թողության համար: Բայց ասում եմ ձեզ, այսուհետև ես այլևս որթատունկի բերքից չեմ խմի մինչև այն օրը, երբ ձեզ հետ կը խմեմ նորը իմ Հոր արքայության մեջ»:

Եվ օրհներգեցին ու ելան Ձիթենյաց լեռը:

(Մատթեոս 2626-31)

ՈՏՆԼՎԱ                                                                                                                                                                                                                           

Նա վեր կացավ ընթրիքի սեղանից, մի կողմ դրեց զգեստները և մի սրբիչ վերցնելով` մեջքին կապեց: Եվ ապա ջուր վերցնելով`ածեց կոնքի մեջ և սկսեց իր աշակերտների ոտքերը լվանալ և սրբել մեջքին կապած սրբիչով: Մոտեցավ Սիմոն Պետրոսին, և սա ասաց նրան.«Տե’ր, դու˚ ես իմ ոտքերը լվանում»: Հիսուս պատասխանեց նրան ու ասաց.<< Ինչ որ ես անում եմ, դու հիմա չես իմանում, բայց հետո կիմանաս>>: Պետրոսը նրան ասաց.<<Իմ ոտքերը հավիտյան չես լվանա>>: Հիսուս պատասխանեց.<<Եթե քեզ չլվանամ, ինձ հետ մաս չունես»: Սիմոն Պետրոսն ասաց նրան.<<Տե’ր, ոչ թե միայն իմ ոտքերը, այլև իմ ձեռքերն ու գլուխն էլ լվա’»: Հիսուս նրան ասաց.<<Լվացածին ուրիշ բան պետք չէ, բայց միայն ոտքերը լվանալ, քանի որ ամբողջությամբ մաքուր է. և դուք մաքուր եք, բայց ոչ բոլորդ»: Քանի որ նա գիտեր նրան, ով իրեն մատնելու էր, դրա համար ասաց.<<Բոլորդ չէ, որ մաքուր եք»:

(Հովհաննես 134-12)    

ՏԻՐՈՋ ՄԱՏՆՈՒԹՅՈՒՆԸ

Եվ մինչ նա դեռ խոսում էր, ահա երևաց մի ամբոխ. և նա, որ Հուդա էր կոչվում, Տասներկուսից մեկը, առաջնորդում էր նրանց. Երբ Հուդան մոտեցավ Հիսուսին, համբուրեց նրան, որովհետև այն նշանն էր տվել նրանց, թե`”Ում հետ ես համբուրվեմ, նա’ է, նրա’ն բռնեցեք “: Հիսուս նրանց ասաց.<<Հուդա’, համբուրելո̊վ ես մատնում մարդու Որդուն»:

(Ղուկաս 2247-49)      

ԳԵԹՍԵՄԱՆԻԻ ՃԱՆԱՊԱՐՀԻՆ

«Հայր իմ, եթե կարելի է, այս
բաժակը թող ինձնից հեռու անցնի, բայց ոչ
ինչպես ես եմ կամենում, այլ ինչպես դու»

/Մատթ. 26 :39/ :

Դաժան կյանքի պատարագման սկիհը ձեռքին,

Անեղծ բնության գիշերային անդորրի մեջ

Ալեկոծված սրտի տրոփով, հոգով մրրկահույզ

                                                      Անցնում էր Նա Գեթսեմանիի ճանապարհով:

Երկարել էր ճանապարհն այդ, օրն՝ առավել,

Կարծես կյանքի ընթացք լիներ բազմաբավիղ,

Հասնել այնտեղ՝ Գեթսեմանի,

Ուր իր հոգու աղբյուրները պիտի հեղեր

Հոր ստեղծած բնության մեջ, ի տես Նրա…

                          Մտորելով, թախծաթաթավ անցնում էր Նա

                           Դեպ սեղանը՝ զոհասեղանը մարդկության,

                               Հավատարիմ Իր սուրբ ուխտին՝ Հոր հետ կնքած,

                     Խոնարհությամբ ծնրադրելու Նրա փառքի

                  Եվ զորության առաջ անմար…

Ի՞նչն էր արդյոք ալեկոծել Նրա հոգին աստվածային,

Որ ապրել էր տառապալից կյանք մարդկային,

Եվ անցել էր դժոխային այդ կածանով,

Բայց չէր խամրել նրա հոգու հուրը երբեք,

Որից իր սերն էր հորդել միշտ

Ու ծփացել մեծ սրտի մեջ Իր երկնային :

                                                     Եվ սփռելով ամենուրեք անպարագիծ սերն իր սրտի,

                                                Անցնում էր Նա ճանապարհով տառապանքի,

                                        Տանում էր Նա խաչը հսկա,

                                       Որ անտրտունջ, ի սեր մարդկանց

                               Պիտի կրեր իր ուսերին:

 

Հեղինակ՝  Տեր Զարեհ վրդ. Կաբաղյան
Վայոց Ձորի թեմի փոխառաջնորդ

Advertisements