ԼՈՒՅՍԸ


 

Անապատում` խորհուրդներով դժնադեմ,

Նստած ծանրախոհ, տրտում, երկյուղած,

Միայնակ` որպես մի հեգ ճգնավոր,

Աչքս սպասումով երկինք եմ հառել:

Մեկեն գիշերվա լռության մեջ մութ

Լույս շողարձակվեց երկնքից առ իս,

Ես գետին ընկա, մարմինս սարսռաց,

Եվ տեսա հոգիս ելած մարմնից:

Տեսա` ինչպես էր մարմինս աղերսում,

Հոգուս անսահման, որ վերադառնա,

Եվ ինչպես հոգիս լուռ համառում էր,

Հապաղում մտնել ընդերքը մարմնիս:

Զուր էր մաքառումն անզոր մարմնիս,

Պայքարը նրա` անօգուտ ու սին,

Անկոտրում հոգիս ուզում էր թռչել,

Շոյել գիշերվա անծիրը մթին:

Եվ այն սավառնեց, իսկույն վերացավ,

Իսկ մարմինս անուժ հպվելով հողին,

Հալվեց, հող դարձավ…

Ու անապատը նորից մթագնեց,

Քանզի չքացավ լույսը հոգուս հետ…

 

(Տ. Զարեհ վրդ. Կաբաղյան, Ոտնաձայներ Տիեզերքում)

Advertisements

ՄԵԿՆԱԲԱՆԵԼ

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s