ԼՈՒՍԱՎՈՐՉԻ ԿԱՆԹԵՂԸ


Կես գիշերին կանթեղը վառ

Կախ է ընկած երկնքից,

Լուսավորչի կանթեղն անմար

Հայոց մթնած երկնքից:

Կախ է ընկած առանց պարան

Արագածի կատարին,

Ու սեղանից հսկայական

Լույս է տալիս աշխարհին:

Լույս է տալիս երկա՜ր դարեր

Ու վառվում են միշտ անշեջ

Սուրբի մաքուր արցունքները

Յուղի տեղակ նրա մեջ:

Ոչ մարդկային ձեռ կհասնի

Էն ահավոր բարձունքին.

Եվ ոչ քամին կհանգցնի՝

Վիշապ-քամին ահագին:

Երբ պատում է մութ խավարը

Չնաշխարհիկ մեր երկրին,

Երբ տիրում է ահն ու վախը

Թույլ, կասկածոտ սրտերին:

Ով անմեղ է լիքը սիրով

Ու հավատով անսասան,

Ով նայում է վառ hույսերով

Դեպի Հայոց ապագան,-

Նա կտեսնի էն մշտավառ

Ջահը կախված երկնքից,

Ասես՝ աստծո աչքը պայծառ

Հսկում է ցած երկնքից:

(Հովհ. Թումանյան)

Advertisements

ՄԵԿՆԱԲԱՆԵԼ

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s