ԲՆՈՒԹՅԱՆ ՀԵՏ


Թավշյա շնչովդ շղարշված իմ հոգին

Թրջվում է անվերջ արձրևով մենության,

Եվ թախծաթաթավ հույզերդ` պաշարելով սիրտն իմ,

Միացնում են մեզ, համակում սիրով անսահման:

Եվ այդպես միաձույլ անցնում ենք երկինքներ,

Տիեզերքի հետ ներդաշնակ ու հրաշաստեղծ,

Մե՜րթ դառնում ենք հեծկլտուն աստղիկներ,

Մե՜րթ հրափայլ բոցկլտում իբրև արեգակ,

Մե՜րթ ամպրո΄պ ենք շանթող, մերթ խե΄նթ մի սամում…

Ապա խաղաղվում, լռիկ հանդարտվում,

Դառնում ենք անձրև մեղմիկ ու բեկբեկ

Ու անծիր երկնից պոկվելով հուշիկ,

Լցվում ենք անուշ ավիշը երկրի…

Մեզնով ծաղկում ենք սրտերը տանջված,

Բուրաստաններ ենք սփռում վերն ի վար: Continue reading

Advertisements