ՎԵՐԱԾՆՈՒՆԴ (ՄԵԾ ԵՂԵՌՆԸ ՎԵՐԱՊՐԱԾԻ ՀՈՒՇԵՐԸ)


 

ՀԱՎԱՏԱՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆ

Հովհաննես Ալեքսանդրյան (1902-1988թթ.)

Հովհաննես Ալեքսանդրյան (1902-1988թթ.)

Հաջորդ օրը քեռիս և ես, մեր ավանակին նստած, աղայի ուղեկցությամբ գնացինք Մալաթիա: Ճանապարհին քեռեկինն աղային հայտնեց բոլորիս անունով, որ մենք իսլամի կրոնը չենք ընդունի, բայց եթե կաթոլիկներին ներում շնորհված է, մենք կաթոլիկ ենք, ուստի քաղաք հասնելուց աղայից շատ կխնդրի, որ այդ ուղղությամբ հետաքրքրվի և մեզ փրկի նոր տառապանքներից: Աղան լուռ լսեց և, իբր, հավանություն տվեց:

Քաղաք հասնելիս աղան մեզ տարավ մի պանդոկ և մեզ թողեց այդտեղ, իսկ ինքը գնաց՝ մեր գործով զբաղվելու: Աղայի գնալուց հետո ամուսինների միջև վեճը նորից սկսվեց. քեռիս պնդում էր, որ պետք է կրոնափոխ լինել՝ հանուն իր հարազատների, երեխաների փրկության համար, իսկ կինը համառորեն մերժում էր ու ասում. «Ես 65 տարեկանից հետո իմ հավատը չեմ ուրանա և խղճի խայթից մինչև մահս տառապիլ»:

Իսկ ես, նրանց կողքերին նստած, լսում էի և մտածում, որ երկու ազնիվ, վեհանձն հոգիների պայքար է: Մի կողմից՝ մորեղբայրս՝ ազնիվ, վեհանձն մի սիրտ, որ իր բոլոր նվիրական սկզբունքներն ու համոզմունքները պատրաստ է զոհելու՝ իր հարազատներին ֆիզիկական բնաջնջումից փրկելու համար: Հոգ չէ, թե իր ծերության վերջին օրերին խղճի խայթից կտառապի:

Մյուս կողմից՝ կինը՝ իր դարաշրջանի ոգով դաստիարակված, իր Continue reading

Advertisements