«Աստվածաշունչ դպրոցներին» ծրագիրը Վայոց ձորի մարզում


Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Բ Ծայրագույն Պատրիարք և Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի օրհնությամբ Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի Քրիստոնեական դաստիարակության կենտրոնը (ՔԴԿ)  Հայաստանի Աստվածաշնչային ընկերության հետ համատեղ իրականացնում է «Աստվածաշունչ դպրոցներին» ծրագիրը, որի շրջանակներում ՔԴԿ տնօրեն Գերաշնորհ Տեր Վարդան Եպիսկոպոս Նավասարդյանն ու Հայաստանի Աստվածաշնչային ընկերության ծրագրերի պատասխանատու պրն. Արշավիր Գաբուջյանը, Բարեշնորհ Դավիթ սարկավագ Հովհաննիսյանի ուղեկցությամբ, հոկտեմբերի 23-ին այցելեցին ՀՀ Վայոց ձորի մարզ և հանդիպում ունեցան մարզի հայոց եկեղեցու պատմության (ՀԵՊ) ուսուցիչների հետ:

ՀԵՊ ուսուցիչների հետ հանդիպումը տեղի ունեցավ Եղեգնաձորի թիվ 1 հիմնական դպրոցում, ուր նրանց հյուրընկալեցին դպրոցի տնօրեն Անուշ Գրիգորյանը, Վայոց ձորի թեմի փոխառաջնորդ Հոգեշնորհ Տ. Զարեհ վրդ. Կաբաղյանը, Եղեգնաձորի տարածաշրջանի հոգևոր հովիվ Արժանապատիվ Տ. Վազգեն քահանա Հովհաննիսյանը,  ՔԴԿ Եղեգնաձորի տարածաշրջանի պատասխանատու Հուսիկ Հարությունյանը և ՔԴԿ Վայքի տարածաշրջանի պատասխանատու Մերի Ջանոյանը:

«Աստվածաշունչ դպրոցներին» ծրագիրը Վայոց ձորի մարզում

Մինչ ուսուցիչների հետ հանդիպումն սկսելը հոգևոր հայրերը մասնակցեցին  Ուսուցչի օրվան նվիրված  միջոցառմանը, որտեղ օրհնության խոսքով հանդես եկավ Գերաշնորհ Տեր Վարդան Եպիսկոպոս Նավասարդյանը:

Այնուհետև նրանք գնացին լսարան, ուր նրանց հետ հանդիպման էին սպասում ՀԵՊ ուսուցիչները:

Հանդիպումն սկսվեց Տերունական Աղոթքով, որից հետո ողջույնի խոսքով հանդես եկավ թեմի փոխառաջնորդ Տ. Զարեհ վրդ. Կաբաղյանը:

Այնուհետև Աստվածաշնչյան մեկնություններով հանդես եկավ Հայաստանի Աստվածաշնչային ընկերության ծրագրերի պատասխանատու պրն. Արշավիր Գաբուջյանը, ապա հրավիրեց Սրբազան Հորը՝ իր օրհնության խոսքը հղելու ներկաներին:

Այնուհետև օրհնության խոսքով հանդես եկավ Վարդան Սրբազանը, ով իր խոսքում նախ շնորհակալություն հայտնեց Թեմակալ Առաջնորդ Գերաշնորհ Տեր Աբրահամ արքեպս. Մկրտչյանին, ապա՝ Continue reading

Advertisements

ՎԵՐԱԾՆՈՒՆԴ (ՄԵԾ ԵՂԵՌՆԸ ՎԵՐԱՊՐԱԾԻ ՀՈՒՇԵՐԸ)


 

 ԻՄ ՊԱՏԱՆԵԿԱՆ ՍԻՐՈ ՎԱԽՃԱՆԸ

Հովհաննես Ալեքսանդրյան (1902-1988թթ.)

Հովհաննես Ալեքսանդրյան (1902-1988թթ.)

Թիլեկ կոչված գյուղում կար 3 ոչխարի հոտ: Յուրաքանչյուրը 80-100 ոչխար՝ այծերից բաղկացած: Առավոտները ոչխարների հոտերը գյուղից դուրս բերելուց հետո  հոտերը միացնում էինք: Հերթով օրական մեկս մնում էինք ոչխարների մոտ, իսկ մյուս 2 ընկերները գնում էինք գյուղ ու հանգստանում:

Այդպես, առանց հիշելու արժանի դեպքի, առաջին տարին անցավ: Իմ տերերն ինձ վատ չէին վերաբերում, ես դարձել էի այդ տան երկրորդական անդամը: Իմ տիրուհին ինձ տեղ էր տվել իրենց ննջարանում՝ իր անկողնի կողքին:

Տիրուհուս մեծ աղջիկը՝ Զիլֆինազը, որ ինձ հասակակից էր, ինձ հետ վերաբերում էր որպես հարազատի: Ձմռան երեկոները, երբ հանդից մրսած տուն էի գալիս, ոտքերիս ջուր էր լցնում, տրեխներս ոտքիցս հանում էր, քանի որ հասակակիցներ էինք, հաճախ իրար հետ խաղում էինք ու կատակներ անում:

Ամառվա օրերից մի օր տանն էի, պատշգամբում քնած, Զիլֆինազը գալիս է ու ինձ արթնացնում՝ ասելով, որ ընկերս ինձ կանչում է, աչքերս բաց եմ անում, տեսնում եմ, որ ծիծաղում է, ձեռքից բռնում եմ ու դեպի ինձ քաշում: Նա ձեռքիս խփում ու փախչում է, ես էլ հետևից իջնում եմ և աստիճաններից մտնում գոմը, հասնում-բռնում եմ, փաթաթվում ու սկսում համբուրել: Այդ պահին ոտնաձայն ենք լսում և իրարից բաժանվում ենք: Նա բարձրանում է պատշգամբ, իսկ ես գնում եմ գյուղամեջ: Continue reading