ՎԵՐԱԾՆՈՒՆԴ (ՄԵԾ ԵՂԵՌՆԸ ՎԵՐԱՊՐԱԾԻ ՀՈՒՇԵՐԸ)


 

 ԻՄ ՊԱՏԱՆԵԿԱՆ ՍԻՐՈ ՎԱԽՃԱՆԸ

Հովհաննես Ալեքսանդրյան (1902-1988թթ.)

Հովհաննես Ալեքսանդրյան (1902-1988թթ.)

Դա իմ պատանեկան առաջին սերն էր, որը կարող էր ինձ համար կործանարար լինել, բայց բախտը, ճակատագիրը կամ դեռ չհայտնաբերված մի ուժ, ինչպես կուզեք անվանեք, ուրիշ բան էր սահմանել:

Հաջորդ օրն ընկերս չեկավ, քանի որ գնացել էր քաղաք: Ստիպված այդ օրը նույնպես տուն չկրցա գնալ: 3-րդ օրը, երբ տիրուհիս ոչխարները կթեց և տուն եկավ, հայտնեց, որ Զիլֆինազը հիվանդ է, կոկորդը ցավում է: Այդ լուրն ինձ ավելի գրգռեց. ուզում էի ժամ առաջ գնալ տուն և իմ սիրեցյալին տեսնել, բայց ճար չկար, մինչև ընկերոջս գալը, ստիպված էի հանդում մնալ: 6 օր ընկերս չեկավ, իսկ Զիլֆինազի դրությունն օր ըստ օրե վատանում էր, մայրը լաց էր լինում և ասում, որ ջերմությունը շատ բարձր է, կոկորդն ուռած է, իսկ շնչառությունը դժվարացած:

6-րդ օրն  ընկերս եկավ, այդ գիշեր չքնեցի, անհամբեր սպասում էի լուսանալուն: Հազիվ արշալույսը բացվեց՝ վազելով գնացի տուն և մինչ տեսնեմ, որ խեղճ աղջիկը վերջին վարկյաններն է ապրում, մոտենում եմ անկողնուն, դժվարությամբ ձեռքը երկարում, ձեռքս բռնում ու նվաղկոտ ձայնով ասում է. «Ա՜խ, վերջապես եկար, մեռնում եմ»:

Continue reading

Advertisements