ՎԵՐԱԾՆՈՒՆԴ (ՄԵԾ ԵՂԵՌՆԸ ՎԵՐԱՊՐԱԾԻ ՀՈՒՇԵՐԸ)


 

 Սեբաստիա գնալու փորձ

Հովհաննես Ալեքսանդրյան (1902-1988թթ.)

Հովհաննես Ալեքսանդրյան (1902-1988թթ.)

Ես նկատում էի, որ այդ առևտուրը մեզ երկար ապրուստով ապահովել չէր կարող, օրինակ, ձմռանը ի՞նչ էինք վաճառելու, երբ թարմ մրգերը վերջանային, ուստի մտածում էի, որ դեռ ձմեռը չեկած, իմ ճարը տեսնեմ և  մի տեղ տեղավորվեմ: Դա կլիներ 1917թ. ամառվա վերջին ամիսը:

Պատերազմի և հայերի զանգվածային կոտորածի պատճառով երկրում պակասել էր գյուղատնտեսական բնագավառում աշխատողների քանակը: Հայաբնակ գյուղերը, հիմնովին ավերված, իսկ բնակչությանը՝ առանց մնացորդի կոտորած կամ տեղահանած: Իսկ թրքաբնակ գյուղերում տղամարդ աշխատող չէր մնացել, քանի որ  20-50 տարեկան տղամարդիկ գտնվում էին ռազմաճակատներում: Այդ իսկ պատճառով երկրում տիրում էր գյուղատնտեսական մթերքների սով և նմանապես՝ արտասահմանից ներմուծած ապրանքների:                                                 

Սեբաստիա նահանգը համարվում էր հացահատիկի և անասնապահության շրջան, բայց սովի պատճառով Սեբաստիա նահանգի գյուղացիք Մալաթիա էին եկել իրենց եզան սայլերով՝ ցորեն, չոր միրգ տանելու: Որոշում եմ այդ առիթից օգտվել և Սեբաստիայի գյուղացիների հետ վերադառնալ Սեբաստիա: Այդ որոշումս Continue reading

Advertisements