ՎԵՐԱԾՆՈՒՆԴ (ՄԵԾ ԵՂԵՌՆԸ ՎԵՐԱՊՐԱԾԻ ՀՈՒՇԵՐԸ)


 ԱՄԵՐԻԿՅԱՆ ՈՐԲԱՆՈՑ

Հովհաննես Ալեքսանդրյան (1902-1988թթ.)

Հովհաննես Ալեքսանդրյան (1902-1988թթ.)

Այդ դեպքից 2 օր հետո ընդունվեցի ամերիկյան որբանոցի արհեստանոցը: Աշխատում էի ձուլագործ վարպետի մոտ որպես աշակերտ: Շատ կարճ ժամանակամիջոցում արհեստը սովորեցի և դարձա ենթավարպետ:

Որբանոցում սկզբնական շրջանում արհեստավոր տղաներինս որպես բնակարան հատկացրել էին հայերի անտեր բնակարաններից մեկը, որը բավական հեռու էր մեր արհեստանոցից ու նեղվածք էր: Մեր արհեստանոցը գտնվում էր ամերիկյան կենտրոնական որբանոցի ընդարձակ հողամասում, այդ հողամասի խորքի ծայրամասում կար նաև զվիցերական որբանոցի նախկին անավարտ շենքը: Մեր արհեստանոցի տղաներիս փոխադրեցին այդ շենքի առաջին հարկը, որի վերակառուցումը վերջացրել էին, իսկ երկրորդ հարկի վերանորոգումը շարունակվում էր:

Մի օր հետաքրքրության համար բարձրացա 2-րդ հարկը, սենյակների դռները մեկ-մեկ բացում և նայում էի մեկի վերանորոգումը վերջացել էր, մի ուրիշինը նոր սկսել էին: Այդ պահին մի սենյակի դուռ բացեցի, ինչ տեսնեմ` պատից կախված հրացաններ, մի մարդ էլ, թախտի վրա պառկած, քնել էր: Անակնկալի եկա, դուռը կամաց փակում եմ, որ քնածին չարթնացնեմ, իջնում եմ առաջին հարկը, տեսածս տղաներին պատմում եմ, իսկ տղաներն արդեն տեղյակ են լինում, ինձ ասում են, որ դրանք Գրիգոր Չավուշի` դասակի հրամանատարի տղաներն են, որ սովորաբար գիշերները գնում են անհայտ գործի, իսկ ցերեկները գալիս են ու այդ սենյակում հանգստանում: Հետո հաճախ հանդիպում եմ  նրանց, այդ տղաների մեջ կար մեզ հասակակից Սեդրակ Տերտերյան անունով մի տղա, որի հետ բավական մտերմանալուց հետո նա մեզ պատմեց իրենց ոդիսականը:

 

Մինասյան Գրիգոր Չավուշը և ընկերները

Continue reading

Advertisements