ՏԱՃԱՐԸ


Երբ իսրայելացիները նվաճեցին Քանանի երկիրը, դադարեցին Վկա­յության Խորանը իրենց հետ անվերջ տեղափոխել։ Դավիթ թագավորը վերջնականապես Ուխտի Տապանա­կը բերեց Երուսաղեմ, քանի որ ծրագ­րել էր այնտեղ տաճար կառուցել և նույնիսկ դրա համար տարածք էր գնել։ Սակայն նրա որդի Սողոմոնն էր, որն իրականացրեց աոաջին տա­ճարի կառուցումը։

Հերովդես թագավորի տաճարի այս մանրակերտը ստեղծվել է Երուսաղեմի հյուրանոցի տարածքում:

Հերովդես թագավորի տաճարի այս մանրակերտը ստեղծվել է Երուսաղեմի հյուրանոցի տարածքում:

Տաճարի նախագիծը համարյա նույնն էր, ինչ Վկայության Խորանի նախագիծը, միայն չափերը զգալիո­րեն մեծ էին։ Դրա մոտավոր չափերն էին՝ 9մ լայնություն, 27մ երկարություն և 13,5մ բարձրություն։ Տաճարի ամ­բողջական նկարագրությունը տրված է Գ Թագավորություններ գրքի 5-7 գլուխներում։

Քարաշեն այդ կառույցը ներսի մասից ամբողջովին պատված էր մայ­րի ծառի դրվագազարդ տախտակնե­րով, ծաղիկների, արմավենիների և քերովբեների քանդակներով։ Տաճա­րի կառուցման համար օգտագործ­ված շինափայտը հատուկ բերվել էր Լիբանանից։

Տաճարի  ներսը

Տաճարում, ինչպես Վկայության Խորանում, տեղադրված էին Խնկար­կության Սեղանը, Առաջավորության Հացի Սեղանը, աշտանակները, իսկ Սրբություն Սրբոցում՝ Ուխտի Տապա­նակը։ Միայն թե տաճարի ներսը շատ աղոտ էր լուսավորվում՝ պատերի վերնամասում գտնվող պատուհանների և հատուկ աշտանակների միջոցով։ Սրբություն Սրբոցում ամբողջովին մութ էր, քանի որ ոչ պատուհան կար, ոչ էլ՝ ճրագ։

Տաճարում կատարվող ծեսերը նման էին Վկայության Խորանում կատարվող ծեսերին։ Քահանաները տաճարի ներսում խունկ էին վառում, իսկ դրսում՝ բակում, կատարում էին Օրենքով պահանջվող զոհաբերութ­յունները։ Continue reading

Advertisements