Եղեռն և Վերածնունդ


«Աչքեր ունեք և չեք տեսնում,
ականջներ ունեք և չե՞ք լսում»

(Ավետարան ըստ Մարկոսի)

 

Երկար տասնամյակներ են անցել դժնդակ այն օրերից: Տարիների ընթացքն ու բեռը չեն կարող ստիպել, որ մենք մոռանանք այն, ինչ եղել է: Հիշողությունը, սակայն, մարդուն տված է ոչ թե անցյալ ցավերն անվերջ նորոգելու, այլ, սրբազան հիշատակները պաշտելով հանդերձ, նոր ճանապարհն անշեղ անցնելու համար: Մեր պատմության վերջին տասնամյակները՝ իրենց ելման ահավոր մղձավանջով և վերածննդի ու աննախադեպ վերելքի երջանիկ իրականությամբ՝ անհավատալի հրաշք են թվում նույնիսկ ամենառոմանտիկ հոգիներին:

Հայտնի է, որ հայ ժողովրդի կենսագրությանը ծանոթ և նրա ճակատագրին հավատացող բարեկամներն անմար հույսով էին նայում ապագային, համոզված էին, որ հայության աստղը պիտի ճառագի մի նոր փայլով: Նրան զորավիգ եղավ աշխարհի մտավորականության ամենապայծառ ներկայացուցիչների հզոր ձայնը, որ հնչում էր մամուլից ու դիվանախոսության ամբիոններից:

Խորհրդային Ռուսաստանի կառավարությունը 1917թ. Արևմտյան Continue reading

Advertisements