Աջակցություն Ջերմուկ համայնքի սոցիալապես անապահով (45) ընտանիքներին


Կորոնավիրուսի հետևանքով ստեղծված իրավիճակը հաղթահարելու նպատակով՝ Մայր Աթոռի և Վայոց ձորի թեմի կողմից, Ջերմուկ համայնքի սոցիալապես անապահով (45) ընտանիքներին, արդեն 2-րդ փուլով, (նախորդ փուլում ծրագրից դուրս մնացած ընտանիքներին) տրամադրվել են 30 կգ-ոց սննդի փաթեթներ:


Շնորհակալություն ենք հայտնում Մայր Աթոռին և Վայոց ձորի թեմին` բարի կամքի դրսևորման համար:

Աղբյուր՝ https://www.facebook.com/jermukcity/posts/3183182511712458

Աջակցություն Եղեգնաձորի ցերեկային խնամքի կենտրոնի սաների ընտանիքներին


Մայր Աթոռ Սուրբ Էջմիածնի և Վայոց ձորի թեմի կողմից մայիսի 8-ին սննդային օգնության /29 կգ-ոց/ փաթեթներ բաժանվեցին Վայոց ձորի թեմի առաջնորդարանում գործող Եղեգնաձորի ցերեկային խնամքի կենտրոնի երեխաների  ընտանիքներին, որոնք կորոնավիրուսի հետ կապված՝ արտակարգ դրության հետևանքով հայտնվել են ծանր վիճակում։ 

Երեխաների ծնողները խորին շնորհակալություն են հայտնում կազմակերպիչներին։

«Նախրիխտենդինստ Օստլիխե Կիրխեն» շվեյցարական առցանց ամսագրի ծավալուն անդրադարձը Հայաստանում հայտարարված արտակարգ իրավիճակի և կորոնավիրուսի դեմ իրականացվող համաժողովրդական պայքարին


Օրերս «Նախրիխտենդինստ Օստլիխե Կիրխեն» շվեյցարական առցանց ամսագիրը ծավալուն անդրադարձ է կատարել Հայաստանում հայտարարված արտակարգ իրավիճակի և կորոնավիրուսի դեմ իրականացվող համաժողովրդական պայքարին:

Հոդվածի նկարում Հայ առաքելական եկեղեցու Վայոց ձորի թեմի առաջնորդ Աբրահամ Արքեպիսկոպոս Սրբազանն ու Վայոց ձորի մարզպետի խորհրդական Արմեն Դավթյանն են՝ կարտոֆիլի սերմացու բաշխելիս

Ամսագրի գլխավոր խմբագիրը Շտեֆան Կուբեյնն է։ Նա մասնագիտությամբ աստվածաբան է։ 5 տարի առաջ այցելել է Հայաստան։ Միջազգային լրագրողների կազմում Սբ. Էջմիածնում մասնակցել է Ցեղասպանության նահատակների սրբադասման արարողությանը, այցելել է աղետի գոտի։

Պրն. Կուբեյնը  չափազանց հետաքրքրված  էր Հայաստանի ներկա վիճակով ու մասնավորապես, համաճարակի կասեցման գործընթացում նոր իշխանությունների և Հայ Առաքելական Եկեցու դերակատարությամբ։

Բացի այդ ամսագիրը, նպատակ ուներ Եվրոպայի գերմանախոս ընթերցողի համար անդրադարձ կատարելու այս տարվա ապրիլին «արտակարգ» պայմաններում կատարվող Մեծ եղեռնի հիշատակության միջոցառումների նոր ձևաչափին։

Հրապարակման նախապատրաստումը խմբագրության կողմից առաջարկվեց մեր հայրենակից, Աստվածաբանության դոկտոր Հարություն Հարությունյանին։

Դոկտոր Հարությունը ամիսներ առաջ է արևմտյան Եվրոպայից տեղափոխվել Հայաստան և այժմ անկախ փորձագիտական խորհրդատվություններ է իրականացնում Հայ առաքելական եկեղեցու Վայոց ձորի թեմում և «Սյունիք-Զարգացում» ՀԿ-ում՝ օժանդակելով մարզում նոր միջազգային զարգացման ծրագրերի մշակմանն ու իրականացմանը։

Դոկտ. Հ. Հարությունյանի՝ ապրիլի 30-ին լույս տեսած հոդվածի առաջին բաժինը նկարագրում է Հայաստանի ընդհանուր իրավիճակը՝ անկախացումից հետո առաջացած տնտեսական դժվարություններ, Արցախյան գոյամարտից հետո Ադրբեջանի կողմից շարունակվող ոտնձգության մարտահրավերներ, թուրքական հակապատմական ու մերժողական կեցվացք, սահմանների շրջափակում, ռեսուրսների սակավություն, ռուսական էներգետիկ աղբյուրներից կախվածություն, պարսկական ներմուծման  և վրացական միջանցիկ ուղու կենսական նշանակություն, ընդհանուր սոցիալական խնդիրներ։

«Դժվար է պատկերացնել, որ որևէ երկիր նման դրության մեջ կարող էր դեռևս ուժ գտնել իր մեջ՝ դիմակայելու կորոնավիրուսի ճգնաժամին։ Չնայած այս ամենին՝ Հայաստանի երիտասարդ կառավարությունն իր ծանրաբեռնված պետական մարմինների և սակավաթիվ  բուժանձնակազմի հետ միասին ձեռնարկեցին բոլոր անհրաժեշտ քայլերը երկրում կայուն վիճակի պահպանման ու ժողովրդի հետ մեկտեղ այս իրավիճակից հնարավորինս անվտանգ խուսանավելու համար»,- նշում է հոդվածի հեղինակը։

Կարդալ ավելին

Աշխարհամատրան Կանաչ կիրակին՝ Նորավանքի ուխտի օր


1999թվականի ապրիլի 19-ին՝ Կանաչ կիրակիի օրը, Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Գարեգին Ա Ամենայն Հայոց Կաթողիկոս և Ծայրագույն Պատրիարքի ձեռամբ օծվեց և վերաբացվեց Նորավանքի համալիրը և այդ հիշարժան օրվանից սկսած՝ Կանաչ կիրակին դարձավ Նորավանքի ուխտի օր:

Նորավանքի վանական համալիրի և շրջակայքի վերակառուցման աշխատանքներն իրագործվեց այն ժամանակ Սյունյաց թեմի առաջնորդ, այժմ՝ Վայոց ձորի թեմի առաջնորդ Տ.  Աբրահամ արքեպիսկոպոս Մկրտչյանի ամենօրյա աշխատանքի ու համառ ջանքերի շնորհիվ:

Հայկական ճարտարապետության այս գոհարի վերականգնմանը, շրջակայքի կառույցների 1999թ.-ի վերանորոգման և համալիրի կառուցման բարերարներն են Կանադայի Մոնթրեալ քաղաքի բնակիչներ տիար Տիգրան և տիկին Դիանա Հաճեթյանները, իսկ վերանորոգման նախագծի հեղինակն էր ճարտարապետ պրն. Հրաչյա Գասպարյանը:

Ապրիլի 26-ին Նորավանքում Սուրբ և Անմահ Պատարագ մատուցեց թեմի փոխառաջնորդ և Նորավանքի վանահայր Տեր Զարեհ վրդ. Կաբաղյանը, ով հավուր պատշաճի քարոզ խոսեց, որը կարող եք կարդալ այստեղ:

Հավարտ Սուրբ Պատարագի կատարվեց Անդաստանի կարգ:

Այնուհետև հոգեհանգստյան կարգ կատարվեց բարերար տիար Տիգրան Հաճեթյանի շիրմին:

Հիշեցնենք, որ ամեն տարի Նորավանքի ուխտի օրը, բարերար տիկին Դիանա Հաճեթյանի նախաձեռնությամբ էր համամարզային մեծահանդես տոնախմբություն և սիրո ճաշ կազմակերպվում:

Այս տարի համաճարակի պատճառով այդ միջոցառումները չեղարկվեցին, սակայն տոնի կապակցությամբ Առաջնորդ Սրբազան Հոր օրհնությամբ և բարերարուհու օժանդակությամբ, 50-ից ավելի կարիքավոր ընտանիքների բաժանվեցին սննդի ծանրոցներ:

Թող Ամենակալ Աստված օրհնի մեր ազգը, մեր հայրենիքն ու Սուրբ Եկեղեցին մեր, ժողովրդի բարի իղձերն իրականացնի, ուխտն ի կատար ածի, և Նորավանքն էլ իր աստվածաշնորհ զորությամբ օգնական ու պահապան թող լինի բոլորին. ամեն:

Եղեռն և Վերածնունդ


Պատմությունը չեմ կարծեր, թե արձանագրած
ըլլա այդպիսի կոտորած մը…

Չեմ կարծեր, թե որևէ գրիչ կամ բերան կարենա
նկարագրել այն զարհուրելի  նախճիրները,
որոնք տեղի ունեցան 1915 թ.-ին:

(Արքեպիսկոպոս Զ. Եղիայան)

Պատմությունն ունի իր անսասան կամքը. եղերական 15-ին պիտի հաջորդեր հերոսական 18-ը: Ապա պիտի գային մեր վերածննդի և բուռն ծաղկումի տասնամյակները: Պիտի կառուցվեր այսօրվա Հայաստանը՝ հանուր հայության ոգեղեն և մարմնավոր հայրենիքը, մեր միակն ու անփոխարինելին: Մեր սրբության սրբոցը: Եվ եթե եղեռնից հետո մեր վշտակիր բարեկամները ցավով մտածում էին, թե հազիվ ոտքի կանգնի մի ժողովուրդ, որի գլխով եղեռն է անցել, ապա այսօր միայն կույրերը կարող են աշխարհին ի լուր չբարբառել, թե մահ չունի մի ազգ, որ եղեռն է տեսել, եղեռնից հետո հաղթել է Սարդարապատում և այսօր աշխարհի հետ խոսում է իր սեփական լեզվով և ինքնուրույն ու ինքնատիպ մշակույթի գանձերով:

Տասնամյակներ են անցել եղերական այն օրերից: Վերածննդի ու վերընձյուղման, ծաղկումի ու բարգավաճման տասնամյակներ: Եվ կոտորածից, մահերից ու ավերածություններից հրաշքով փրկված մի բուռ Հայաստանը դարձել է ոչ միայն տեղաբնիկների նորոգ երկիրը,  այլև անցած տասնամյակներում հայրենադարձված զանգվածների երջանիկ օթևանը, աշխարհի տարբեր երկրներում հանգրվանած ամբողջ հայության հոգու հայրենիքն ու ազգապահության կենսահյութերի հորդաբուխ աղբյուրը։

Սովորաբար որևէ երկրի զարգացման թափն ակնառու դարձնելու համար համեմատության մեջ են դնում նրա ներկայի և անցյալի որևէ շրջանի վիճակներն արտահայտող ցուցանիշները:

Հայաստանի պարագային այդօրինակ համեմատություններն անիմաստ են, որովհետև խորհրդային կարգերի նախօրեին կամ նրանից առաջ, ամենայն հայոց մեծ բանաստեղծի պատկերավոր վկայությամբ, այն դարձել էր «զարկվա′ծ հայրենիք, զրկվա′ծ հայրենիք»,«ողբի′ հայրենիք, որբի′ հայրենիք»։



Գյուղական տնտեսությունը քայքայված էր և չէր կերակրում հողի աշխատավորին։ Չկար արդյունաբերություն այս բառի իսկական առումով: Եվ հեռու միջնադարում համալսարաններ ունեցած Հայաստանի լուսատենչ զավակները խարխափում էին խավարի մեջ կամ գիտության իրենց անհագ ծարավը հագեցնում էին Ռուսաստանի ու Եվրոպական մյուս երկրների համալսարաններում։

1910–ական թվականներին մեծն Թումանյանը տենչում էր այն օրը, երբ հայ ժողովուրդն իր գլխի վերև կունենա խաղաղ երկինք, և հայոց մտավոր ցրված ուժերը կմեկտեղվեն ու կստեղծեն գիտական մի հաստատություն՝ Հայկական ակադեմիա։ Այսօր Հայաստանի աշխարհահռչակ ակադեմիայի համակարգում գործում են մի քանի տասնյակ ինստիտուտներ, որոնց գիտական վաստակը դուրս է եկել ազգային սահմաններից, գրավել համամիութենական ու համաշխարհային գիտական հասարակայնության համակիր ուշադրությունը։

Հայաստանը մեծ գիտության, առաջադիմական լուսավորության ջահակիրն է։ Նրա բարձրագույն ուսումնական հաստատություններում՝ համբավավոր համալսարանում ու կոնսերվատորիայում, մանկավարժական, պոլիտեխնիկական, բժշկական և այլ ինստիտուտներում ուսում են առնում հայ ժողովրդի երջանիկ երիտասարդները՝ սփյուռքահայ հայրենակիցների և արտասահմանյան հարյուրավոր այլազգիների հետ միասին։

Կարդալ ավելին